۱۳ آبان روز دانش آموز و روز احترام به ملت ها
خانم ها، آقايان، دوستان گرامی!
فردا ۱۳ آبان سالروز دو رويداد مهم در تاريخ معاصر کشورمان است. رخدادهایی که هر يک به شکلی در سمت گيری شرايط پس از وقوع خود نقش به سزایی داشتند.
۱۳ آبان سال ۱۳۵۷ در روند انقلابی که صد روز پس از آن روی داد، تاثيری بزرگ داشت. از اين روز بود که جنبش دانش آموزی که از چندی پيش از آن به مثابه جنبشی نوپا به دانشجويان و ديگر اقشار مردم پیوسته بود، با حضور هزاران دانش آموز که مدارس خود را تعطيل کرده و به دانشگاه تهران رفته بودند، فراز تازه ای يافت. در اين روز، در هنگامی که مراسم سخنرانی و برگزاری نمایشگاه در محوطه دانشگاه تهران جريان داشت، نيروهای انتظامی با شلیک مستقيم به مردم، ده ها نفر از جمله دانش آموزان را به قتل رساندند. از آن پس اين روز به عنوان «روز دانش آموز» شناخته شد.
ابعاد کشتار آن روز که به فاصله کوتاهی پس از کشتار ۱۷ شهريور (جمعه سياه) صورت گرفت، چنان بود که دولت ۷۰ روزه شريف امامی که با شعار «آشتی ملی» بر سرکار آمده بود، خود را ناچار به استعفاء ديد، دانشگاه ها تعطيل شدند و قدرت اجرائی برای ايجاد واهمه در ميان مردم به دولت نظامی ازهاری سپرده شد. دولتی که هرچند به قصد سرکوب جنبش مردم بر سر کار آمده بود، توان اجرای آن را نيافت و روندها به سوی فروپاشی نظام وقت جريان يافتند.
يک سال پس از آن، در شرايطی ديگر، گروهی از دانشجويان که خود را «پيرو خط امام» (خمينی) می دانستند، به اشغال سفارت آمريکا و بازداشت کارکنان آن دست زدند که با استقبال رهبر وقت جمهوری اسلامی نيز همراه گرديد و اين بار به استعفای مهدی بازرگان اولین نخست وزير پس از انقلاب منجر شد. اقدامی که مجريان آن، بنا به گفته های خودشان از عواقب آن چندان آگاه نبودند
در ۱۳ آبان امسال قرار است که بار ديگر نشان داده شود که جنبش اخير پردوام و دامنگستر ايرانيان، عظيم تر از آن است که دولت کودتایی ايران بتواند بر سر آن با بعضی از دولت های ديگر که منافع درازمدت ملی مردم کشورشان را نيز به واقع نمايندگی نمی کنند، به معامله بپردازد و به اميد بی اعتنایی و ناديده گرفتن اين جنبش از سوی آنان، امتيازاتی که مغاير منافع ملی کشور ماست، به آنان بدهد.
جنبش کنونی، در مسيری عقلانی، آرام و مستحکم به پيش می رود و مرحله به مرحله خواست های خود را در سطح وسيع مطرح می کند. خواست استعفای هر چه زودتر احمدی نژاد و دولت او کماکان از عاجلترین خواست های جنبش است. ناکارآمدی دولت بی پشتوانه احمدی نژاد در چند ماه اخير نيز روز به روز آشکارتر شده و تداوم اين وضعيت کشور را به سوی قهقراء سوق خواهد داد.
سرکوب شدید صورت گرفته در ماه های اخير به قصد تثبيت دولت کودتایی با وجود لطمات دردناکی که به کوشندگان جنبش زده است، نتوانسته است نتايج دلخواهی برای سرکوبگران داشته باشد و برعکس کوشندگان جنبش را برای رسيدن به خواست هایشان مصمم تر کرده است.
خواست آزادی زندانيان سياسی،. الغاء تمامی اشکال شکنجه، محاکمه مسئولان کشتارهای اخير، احترام به حقوق شهروندی و مبانی دموکراتيک و اقدام در جهت تثبيت و برقراری آن در عرصه های حقوقی، اجتماعی، فرهنگی و سياسی جامعه و بسياری از ديگر خواست های حقوق بشری، در روزهای اخير در دانشگاه های مختلف کشور بارها فرياد زده شده است و انتظار می رود که فردا نيز در خيابان های شهرهای گوناگون کشور بار ديگر طنين انداز شوند.
مسير جامعه ما به سوی دموکراسی و رعايت حقوق بشر، هر چند که هنوز ناهموار است، اما به کوشش رهپويان آن هر روز کوبيده تر و هموارتر می گردد چنانکه در ماه های گذشته هم، شاهد سمت گيری جنبش مردم در اين راستا بوده ایم.
سيزدهم آبان امسال نيز می تواند چون گذشته روزی تاريخ ساز و نقطه اوج ديگری در جنبش همگانی کنونی کشورمان باشد. به سهم خود در تعالی آن بکوشیم و با عزيزانی که فردا با جانبازی و آمادگی پرداخت هزينه های سنگين در نقاط مختلف کشور به خيابان ها می روند، با تمام وجود همراه باشیم.
ما همه با هم هستیم، ملت بی شکستیم
جمعيت دفاع از حقوق مردم ايران – اتريش
۱۲ آبان ۱۳۸۸
